At vuruldu; içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorumYine de, bırakamam yerlere gururumu
İstenmediğim yeri usulca terk ederim
Hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim
”önce kervanlar yolunu şaşıracak
sonra başıbozuklar ve kurşunlar
sende yaşamak var
bunu efsanelerin devleri bile duyacak
hepsine birer kılıç üşüreceğim
bir avuç için bir vaha olacak
ben korkmadan, yüzüne bakınca galip
seni sırtımda zaferlere taşıyacağım”
tanrım,
her şeyi güzel yaratan tanrım
unutmayı da yaratan tanrım
sen benim ne menem bir ben olduğumu bilirsin
sen büyüksün ya
bu adamın can sıkıntısını
o kadar da büyütme.
Erol Kaf