Öfkemi geldiği yere gönderip sakinleşmem uzun sürmedi. "Altuğ?"
"Bana böyle seslenme!"
"Herkes sana böyle hitap etmiyor mu?"
"Evet."
"O zaman sorun ne?"
"Sen herkes değilsin," dediğinde sustum ve o da sustu.
“Gece başımı yastığa koyduğumda sen, sabah gözlerimi açtığımda sen, gün arası baktığım her yerde yine sen varsın! Seni ne düşüncelerimden çıkarabiliyorum ne yüreğimden! Şu halime bak, çıldırma noktasına geldim!"