İnsan, hazırdaki mutluluğu tadabilmek uğruna, ilerideki binlerce mutluluğu ıskalamayı ve sırada bekleyen musibeti çekmeme pahasına, başına büyük belalar açmayı marifet sayar.
Beklersin, özlersin, ağlarsın... Sen bunları yaşarken o gözlerinin önünde hayatına devam eder.Veee bir gün gelir birde bakmışsın roller birdenbire yer değiştirmiş... Umut yok dediğin anda dahi bir umut vardır.
(Konunun özeti: "Bugün kalan hayatımın ilk günü.")
B.S.
Sevdiğinin hayaliyle uyuyup sonra gece yarısı onu ozleyerek uyanmak; Susadığı için gece yarısı istemsiz uyanan bir insan gibi, acıkıp uyanan meme isteyen bir bebek gibi... Bunu yaşayanlar olmuş mudur acaba? Ihtiyac mıydı aşk? Onu en temel ihtiyaclarin verdiği yokluk hissine indirgeyen şey neydi? Bu kadar derinden hissettiğin duyguya, acaba bu duruma değer miydi o?
B.S.