Bir kıyıya ihtiyacım var...!
Bir de kimsesiz bir yalnızlığa..!
Bağırsam duyan,
Ölsem bilen olmasın,
İki dalga sesi üç beş martı..!
Ben döke saça anlatayım dalgalara içimdekilerini,
Onlar,
Alıp götürsün bende ağrı yapan ne varsa,
Gözümün alabildiğine baktığımda..!
Ne bir insan olsun,
Ne insana dâir bir şey etrafta..!
Ve Öylesine bir yalnızlığa karışıp gideyim ki..!!
Ben bile unutayım kendimi...!!
.....
Kilitlenmiş bir gökyüzü altında grileşen, bulanık bir suya dönüşen deniz, hiçbir yaşam işareti vermiyordu artık; ölmüştü, betonlaşmıştı.
"Deniz bile ölür!" dü.
Dışımızdaki değerlerin koyduğu amaçlara ulaşmak için çabalıyoruz ama bu arada içimizdeki bu değerleri unutuyoruz,; hayatımızdaki kopukluklar buradan gelmekte.