"hayat beceriksizce hazırlanmış bir ziyafettir, insan sabırsızca aperatifleri beklerken, fırından çıkan ana yemek sessiz sedasız gelip geçmiştir bile, insan kendini buna göre hazırlamalı."
Neden, bu en belirsiz ve korkunç sorumluluk gerektiren durumun bütün acısını çeken bir insanım ben? Senin odandaki mutlu dolap neden değilim mesela, senin koltuğunda ya da masa başında otururken ya da uzanırken ya da uyurken izleyen? Neden değilim?