Witthlahza
@fatms
Gençlerini kitapla beslemeyen
milletlerin sonu acıdır.
Kavuşmanın mutluluğunu katletmenin âlemi yoktu. Nasılsa sırası gelince her şey ortaya dökülür, mutluluğun boynu öksüz çocuklar gibi bükülürdü.
Reklam
Savaştan sonra hayat her zamankinden daha tekinsizdi. Hep aksi olacağı sanılır değil mi? Oysa yer bir kere ayaklar altından kayınca, insan bunu unutmayı beceremiyor. Beden unutsa bile, ruh ipteki çamaşır gibi sallanmaya devam ediyor. İnsan bir kere tökezleyince bir daha yere sağlam basamıyor, kimselere güvenemiyor.
İnsan vazife icabı değil, ancak mutlu olmak için evlenmeliydi. Aranan şey mutluluksa, muhakkak başka yerlerde de bulunabilirdi.
Masumiyet çoktan terk ettiğimiz bir şehir, sadece çocukların bildiği eski bir şiir...
Malum,insan dediğin topraktan ve çamurdan,karanlık ve riyadan,hırstan ve Kıskançlıktan yoğurulmuştur.
Reklam