Belki bir gün
Daha hafif bir kalple uyanırım.
Belki bir gün
Kendimi affederim.
Belki bir gün,
İyi ki vazgeçmedim derim.
Ama bugün değil.
Bugün sadece yaşıyorum.
Sessizce...
Kimsenin bilmediği bir dilde susuyorum,
Kendi içimin o en kuytu, en derin yerinde.
Dünya dışarıda kalsın, ben burada iyiyim;
Kendi gölgemin o en serin serinliğinde.
Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları.
Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim,
Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları
Ne doğan güne hükmüm geçer, ne halden anlayan bulunur;
Ah, aklımdan geçenleri bir bir anlatabilsem...
Yalnızlık, kimsesizlik değil, insanın kendinden uzaklaşmasıdır,
Her akşam bir başka benle sofraya oturur, susarım.
