Kıldan ince, kılıçtan keskin;
Ayrılık, aramızda bir köprü.
Seninle diz dize otururken de.
Reklam
Bir damla bırakıyor kendini gözlerimdeki iskeleden, arkaya doğru sendeliyorum. Yağmur hâlâ şiddetini koruyor, kulağıma ilişiyor eski binanın ahşap çatısına vuran damlalar. Gözlerimden hiçbir farkları yok o anda.
"Yeşerteceğim." dediğini duyuyorum. "En nadide zambağım, yeşerteceğim seni, söz veriyorum sana."
Bir çarşamba sabahı, ölüme uyanmak nedir, o gün anlyorum. Uyandığımda aklıma ilk ilişen senelerdir olduğu gibi, o oluyor.
Sana geldiğim yağmurlu günleri hatırlar mısın?
Pencerene açılan yol dönemecini.
Aralar mısın hatırama öyle her akşam
Ilık gülüşlerin gölgesiyle yüklü perdelerini.
Reklam