Reklam
nefesimin kesildiği, sigarayla ciğerimi ısıttığım vakitlerden yazıyorum. hep yazmak istediğim anlarda yazamadım, konuşmam gereken zamanlarda konuşamadım. her şeye ve herkese geç kaldım, yaşama olduğu gibi. gitmek istediğim anlarda hep oturdum, kalkamadım dizlerime derman bırakmadılar. ölmek istedim kapılarımı kilitlediler, bir kaç ilaca, sigaraya ve duvarlara hapsettiler. ağlayamadıklarımı, anlayamadıklarını duvarlara bıraktım. yolun sonunda, merdivenin son basamağındayım. bir adım daha atsam karanlıkta en dipteyim. kafamın ta en derinlerinden bağıran bir ses, zihnimi işgal eden birkaç anı, küllüğümde yer bırakmayacak kadar acıtan çaresizlik. ötesini sorarsan ötesi toprak, ötesi günah.
insan mutsuzken yazmak, anlatmak, bağırmak için çok zamanı oluyor. bir ara demiştim mutluluğumu, heyecanımı bile paylaşacağım kimse yokken seçilmiş yalnızlık safsataları zoruma gidiyor diye işte hayatımın bu döneminde benim her şeyi paylaşabileceğim insanlar var artık çevremde. olmadıkları da oluyor herkesin bir yaşamı var bunu da anlayabiliyorum artık bu yüzden beni aşağıya çekecek, gülümsememi durduracak her şeyden arkama bakmadan kaçmaya çalışıyorum. canım sıkıldıysa ve kimseye ulaşamıyorsam tek kalıyorum, kendimi dinliyorum beni sinirlendirecek şeylerden de kaçıyorum aynı zamanda. hiçbir şeyi unutmuş değilim insan geçmişini, kendi olmasını sağlayan hiçbir şeyi bir sandığa koyup üstüne dantel örtemiyor ama bunlar artık omzuma yük olmaktansa elimden tutup beni yürüten şeyler oluyor. geçmişim karşıma geçtiğinde artık beni boğan, acı çekmemi sağlayan, her an boğazıma bıçak dayayan bir şey olmaktansa bak diyor bak bunları geçirdin o yüzden sakın oturma oraya, sakın düşme burada. biz diyor biz kolay gelmedik buraya sakın tekrar bu hale dönme sakın.