Ama bir gün bir fanus içinde beni bilmediğim bir okyanusa bırakacağını bilseydim, sevmeyi senden öğrenmek istemezdim. Tecrübesizdim, istersen cahil de sen buna. İster çocukluğuma ver, istersen aptallığıma... Sen beni keşfetmeye çalıştıkça kendimi değerli hissettim. Ama öyle değilmiş. Aslına bakarsan sana gösterdiğim ve beni her defasında oradan acıttığın zayıf yanların için pişman değilim. Yine de bazen diyorum ki, iyi ki daha fazlasını anlatmamışım sana, iyi ki daha fazla açmamışım içimi. Yoksa sende bu acımasızlık, bende bu duygusallık varken bir daha toparlayamazdım ben.
Buna da şükür. Hala nefes alacak sebeplerim var...