özlemek artık bir duygu değil, üzerimde taşıdığım bir yük. sabahları uyanıyorum ve sen yine yoksun; akşam oluyor, yokluğun hâlâ burada. zaman geçmiyor, sadece senin etrafından dolanıyor. sesini duymamak değil mesele, sana anlatacaklarımın içimde çürümesi. bazı geceler adını anmıyorum, çünkü bilirim söylersem daha da ağırlaşacak. ama susmak da kurtarmıyor. insan en çok, geri dönmeyeceğini bile bile özlediğinde yoruluyor.