Ama fark ettim ki, kimsenin dolduramayacağı boşluklar da var. Onları doldurmama gerek yok; zaten doldurulmazlar ve herkesin hissettiği doğal duygular bunlar.
O zamanlar bu acıyı taşıyacak kapasiteniz yoktu. Bu yüzden acınızı içinizde bir yerlere -gizli bir kutuya- kapatıp ortalıktan kaldırdınız. Ve belki günün birinde o acıyla yüzleşebileceğiniz anı beklediniz.