Kalbin okyanusun kıyılara vurduğu dalgalar gibi atar..
Ne zaman umutlarını yelken gibi kullanıp açılmaya kalkışsan, yine her seferinde kaybolursun o bucaksız mavinin tonunda.
Ürkütür bu durum, okyanusun büyüklüğü karşısında küçücük kalırsın.
Kendi kendine deniz kabuğu işlevi görürsün. Kendini korumaya çalışmaktasındır artık.
Sen daha okyanustaki fırtınayla karşılaşmadan, içinde fırtınalar kopar..
İşaretledin kendini gövdeme batan yıldızlardan inip
Ötesiz son yolcu kadın öyle büyüdün, göz çukurumda dinip
Bende bir yorgunluk hali yıldız sayıp umutlandığım mı?
Hayatın heybesinde bir şiir olup kanıtlandığım mı?
Yaşamının da sızısını biçimsiz bulup ayıplandığım mı?
Hangisi benim dengem hangisi nerde, nasıl?
Beklemektesin o an gerisin geri bir adım atsın
Umudun üzerinde parmak izlerin, umudun adı batsın
Söylesene kaç yıldızın hilalisin?
Gitmeli burdan bu kent kalabalık, ben meskun mahal firarisi.
Saian
Bu hapishaneden çık, göğün altında dur. Yeniden hisset! Düşünmek işe yaramaz. İçinde tek bir pencere bile açılmadan düşünür durursun. Ancak hissetmek seni kendi dışına çıkarır.