Geçip gidiyor zaman, geçip gidiyoruz hayattan. Başlangıcı çoktan belli, sonu belirsiz bir hayatın belli belirsiz bir noktasındayım. İçim boşlukla doldu, havayla değil. İçim hüzünle doldu, mutlulukla değil. Hayattaki bazı gerçeklerin farkına varan insanlar diğer insanlar gibi kendilerini kandırıp sürekli mutluluk maskesi takamıyor. Diğer insanlar gibi yalnızlığını kalabalıklarla süsleyemiyor. Her şeyin farkında olmak çok ağır bir yük. Gerçekliğin can yakan iğnesiyle diktim ruhumu. Hayallerin toz pembe ihtişamıyla gözlerimi kapatamıyorum. Ben artık eskisi gibi olamıyorum. Ben artık eskisi gibi bakamıyorum, eskisi gibi sevemiyorum, güvenemiyorum. Ben artık eskisi gibi olmayı da istemiyorum zaten.