"Kalabalığın arasında gezinirken 7-8 yaşlarında bir çocuğu yerde oturmuş resim çizerken görüyorum. Üşümemek için üzerine kat kat kıyafet giymiş, gürültünün ortasında sessizce işini yapıyor. Yakından baktığımda karmaşık bir resim görüyorum. Sadece mavi gökyüzü seçiliyor."
"Binlerce acı, binlerce dram, binlerce hikaye var. Nerede bunları anlatacak insanlar? Belgeselcilerimiz nerede; nerede sinemacılar, haberciler, hikayeciler; anlatıcılar nerede? Bunları tarihe kaydedecek insanlar nerede?"
"(...) O mavi kapı boşuna eskimiş olamazdı. Bir şeyler olmalıydı. Anlamlı bir şeyler. O anda, ben o sokaktan geçerken, dünyanın her yerinde, bambaşka şeyler yaşanıyordu. Bütün bunlar nasıl olabilirdi? Aklım almıyordu."