Yazarın kalemine hayran bırakan, bahar gibi tam tamına altmış bir mektup.
Sade diliyle yazılmış sayfaları, okurlarıyla onu dost yaptı.
Özgürlüğün, ruhumuzun, sahibimizin hatta ellerimizin hiç bilmediğimiz anlamlarından bahseden ve altını çizmekten okuyamayacağınız, deneme türünde muhteşem bir kitap.
"O halde, "Bizi mutlu kılan şey şartlardan çok, ruhumuzdur." İstemekle değil, istememekle hür olan ruhumuz.
Dokunsalar ağlayacakmışsın. Dokunmamışlar. Yine de ağlamışsın; dostun gözünden akan bir damla yaşın yeryüzündeki bütün gölleri tuz gölü yaptığını bilmez gibi. Gül ki, acılaşmasın göller. Göl ki, orada demirli kayığımız.
"Sabah sabah insanını denedim dünyanın
Cimrilikle dolu deriler yürüyordu
Başka bir şey göremedim
Sonra kanaat kanından bir kılıç çektim Keskin tarafıyla onlardan
Ümitlerimi kestim" diyor İmam Şâfiî.