24.08.2025
22.17
Sevmediğimiz kişilerden seveceğimiz çocuklarımız olacak belki. Evlat telaşından birbirimizi hatırlamayı unutacağız belki. Sen sanıyorsun ki geriye baktığımda güleceğim bu günlere. Ama hayır. Öyle değil maalesef. İnsan sevdiğini unutur mu. Unuttuğuna sevinir mi hiç. Atlatamadıkların var çimen. Biliyorum. Acını hissediyorum inan. Çok haklısın. Ama ben yine de etraflıca bilmeden yorum yapmak istemiyorum. Bir zamanlar sevebildiğini bilmek güzel. Ben eskiden yetişkin bir çocuktum, şimdi çocuk bir yetişkinim. Zor öğrendim çocuk olmayı. Böyle korkmadan sevebilmeyi zor öğrendim. Utanmadan, gururumu düşünmeden. Hani oyun oynarken düşüp yaralanan acısı geçince oynamaya geri dönen bir çocuk gibi. Benim oyunum sensin çimen. Yad ettiğim, edeceğim anılarım sensin. Dizimdeki yara sensin. Çocuk kalbim senin. En çocuk yanlarım senin için var. En yaramaz en uslanmaz yanım sana var. Canımı en çok sen yarası acıtıyor. Sense en mızıkçı oyun arkadaşı. Hep oyun bozan. Hep en vazgeçilmezi. Hayatımın en vicdansızı sensin. Beni başkalarıyla kıyaslaman acıtıyor. Ama sen beni tanımıyorsun ki. Keşke tanısan. Keşke sevsen. Böyle hayalet olmasan bana karşı. Başkalarına verdiğin şanstan bana da versen. Benim suçum ne. Niye bu ıstırap.
ÇİMEN’E