Sadece uyurken mutlu oluyorum. Uyandığımda kabus başlıyor. Kendimi ıssız bir adaya düşmüş, hapsedilmiş, lanetlenmiş gibi hissediyorum ve ne suç işlediğimi bilmiyorum.
Bana durmadan iyi yürekli, dindar insanlar arasında yaşadığım söyleniyor. Bana en acımasız dinsizlerden daha acımasız, en aptal hayvanlardan daha aptal görünüyorlar. Gerçeğin bu olduğuna inanamıyorum. Yaşamda anlayış ve sevgi olmadığına. Nasıl acı çektiğimi ve neden acı çektiğimi anlayacak kadar yüce gönüllü kimse olmamasına ve ne günah işlersem işleyeyim bu kadar acı çekmemin doğru olmadığını anlayacak kadar büyük ruhlu kişiler olmamasına inanamıyorum.