Fakat çocukken yalnız ve korkmuş olduğunu, göğsünün ağrıdığı günleri çok net hatırlıyordu. O zamanlar kimse ona çikolata vermemişti. Kimse ona destek olmamıştı. Kimse onun için bir şey yapmamıştı.
Şakalarımız bazen endişe verici olabiliyordu ama komedi her zaman acı veren duygulara karşı ilk savunmamız olmuştu. Bu kötü bir alışkanlıktı, yine de birinin ne kadar acı hissedebileceğini hem sözlü hem de fiilen görerek büyüdüğünde bu alışkanlıktan kurtulmak zor oluyordu.