"O su varisi," diye mırıldandı bir köylü. Gözlerim alışılmış korkuyla açıldı ama kimse aksi bir şey söylemedi, tebessüm ve minnetten başka bana sundukları hiçbir şeyleri yoktu. Yine de bu bana önüme sandıklar dolusu elmas sunmuşlar gibi hissettirdi.
Ayakta, tek başıma, kendi etrafımda dönerken önümde eğilen onlarca kişiye baktım. Benden nefret etmiyorlardı, bana şükrediyorlardı. Kulağıma daha önce hiç duymadığım bir ezgi çarptı, mırıldanarak ona eşlik etmeye başladım. Ben dönerken pelerin arkamda uçuşuyordu. Hayaller ve gerçekler, çığlıklar ve fisiltılar, ölüm ve yaşam notaları dudaklarımdan bir nehir gibi çağladılar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Geciktiğim için üzgünüm," dedi Arın. "Artık tek başına boğulmayacaksın."
Ve ben buna tüm kalbimle inandım.
"Bunlar, güzel vârisim," dedi yukarıdan bana doğru bakarken "Yaşam ve Ölüm maskeleri. Onlar bu gece ölüme sadece sen yaşama davetlisin."
Sert bir şekilde yutkunarak yeniden onlara döndüm. Hepsi gergin ifadelerle dudaklarımdan çıkacak bir sözü bekliyorlardı. Tedirgin gözlerim Ateş Lordu'na çarptı, herkesin aksine o maskeyi yüzüne takmıştı.
Ölümü kabullenmek ya da ölüme meydan okumak. Yaşamak ya da Tanrı'ya kafa tutmak.
İki dudağımın arasına asılı kalmıştı.
As two figures took form at its head.
And walked, unhindered, toward the city walls, darkness swarming around them.
Erawan. The golden-haired young man. She’d know it if she were blind.
A dark-haired, pale-skinned woman strode at his side, robes billowing around her on a phantom
wind.
“Maeve,” Lysandra breathed.
People began screaming then. In terror and despair.
Maeve and Erawan had come. To personally oversee Orynth’s fall.
They stalked toward the city gates, the darkness behind them gathering, the army at their backs
swelling. Pincers clicked within that darkness. Creatures who could devour life, joy.
Oh gods.
“Lord Darrow,” Elide cut in, sharp and commanding. “Is there a way out of the city? Some sort of
back door through the mountains that the children and elderly could take?”
Darrow dragged his eyes from the approaching Valg king and queen.
It was helplessness and despair that filled them. That broke his voice as he said, “No route that
will allow them to escape in time.”
“Tell me where it is,” Lysandra ordered. “So they might try, at least.” She grabbed for the girl’s
arm. “So Evangeline might try to run.”
A defeat. What had seemed like a triumphant victory was about to become an absolute defeat. A
butchering.
Led by Maeve and Erawan, now a mere hundred yards from the city walls.
Only ancient stone and iron stood between them and Orynth.
Darrow hesitated. In shock. The old man was in shock.
But Evangeline pointed a finger. Out toward the gates, toward Maeve and Erawan. “Look.”
And there she was.
In the deepening blues of descending night, amid the snow beginning to fall, Aelin Galathynius had
appeared before the sealed southern gate.
Had appeared before Erawan and Maeve.
Her unbound hair billowed in the wind like a golden banner, a last ray of light with the
