Veronika yatağına döndü, hemşirenin yeniden kitabına dalmasını bekledi. Deli olmak ne demekti? En ufak bir fikri yoktu, çünkü bu sözcüğü herkes kendi bildiği gibi kullanıyordu: örneğin, bazı sporcular rekor kırmak için canlarını dişlerine taktıklarında onlara deli deniyordu; ya da tuhaf, güvensiz, normal insanlarınkinden çok farklı yaşamlar sürdüren sanatçılar deliydiler. Öte yandan, kışın Lyubliyana sokaklarında dolaşan, paçavralarla, plastik torbalarla doldurdukları el arabalarını sürükleyerek dünyanın sonunun geldiğini ilan eden, ince giysili insanlar görmüştü Veronika.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Burası hapishane mi?” diye sordu kız.
“Hayır, akıl hastanesi.”
“Ben deli değilim ki.”
Kadın güldü.“Hepsi öyle der.”
“Peki öyleyse, deliyim. Ne demek bu?”
Kadın ona fazla ayakta durmamasını, yatağına dönmesini söyledi.
“Deli olmak ne demek?” diye ısrar etti Veronika.
Kalbim ne zaman duracak?” diye sordu.
“Beş gün içinde, en fazla bir hafta sonra.”
Veronika fark etti ki, genç adam bütün profesyonel görünüş ve davranışına, üzgünmüş havasına karşın, söylediklerinden derin bir zevk almaktaydı; sanki kız bu cezayı hak etmişti ve başkaları onun örneğinden ders alacaklardı.
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyorlarmış gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı. O tür insanlardan nefret ederdi, genç doktorun şimdi içinde bulunduğu durumdan yararlanarak kendi eksikliklerini maskelemesine izin verecek değildi.
Onun, Ryle'ın öfkeyle kendisini artık onu babası olarak görmeyeceği noktada kaybettiğini görmesini istemiyordum. Çünkü hayatı boyunca Ryle ile ne kadar güzel anları olursa olsun, deneyimlerime dayanarak biliyordum ki, hafızasında kalan en kötü anlar olacaktı. Döngüler, kırılması büyük acı verdiği için vardı. Alışılmış bir kalıbı kırmak, muazzam de recede acı ve cesaret gerektiriyordu. Bazen, atlama ve muhtemelen ayaklarınızın üzerine inememe korkusuyla yüzleşmektense, alıştığınız döngüler içinde dönmeye devam etmek daha kolay görünebilir.
Annem bunu yaşayıp atlatmıştı. Ben bunu yaşayıp atlatmıştım.
Kızımın bunu yaşamasına asla izin vermeyecektim.
Kızımı alnından öptüm ve ona bir söz verdim.
"Burada bitiyor. Seninle ve benimle. Bizimle sona eriyor."
Gene de Veronika, son bir kez biri tarafından beğenilmiş olmaktan keyif duydu. Sevgisizlik yüzünden öldürmüyordu kendini. Ailesi tarafından sevilmediği ya da para sorunları ya da amansız bir hastalığı olduğu için de değildi.
Veronika, Ljubljana'da bu güzel akşamüstünde, meydanda Bolivyalı müzisyenler çalarken, genç bir adam. penceresinin önünden geçerken ölmeye karar vermişti. ve gözlerinin gördüğü, kulaklarının işittiği şeyler onu mutlu ediyordu. Bunları bir otuz, kırk ya da elli yıl daha. görmeye devam etmeyeceğini bildiğinden daha da mutluydu çünkü o zaman bütün orijinallikleri kaybolacak ve her şeyin tekrarlandığı her günün bir öncekine ve sonrakine benzediği bir yaşam trajedisine dönüşeceklerdi.