firework
@firework256
10 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İçimin zifirisi geceye yansımakta,
Ay dahi ürkmüş ve saklanmış
Hiçlik içine saplandıkça saplandım,
Çırpındım durdum da gören mi oldu?
Diplere indikçe fısıltı gelmez oldu,
Seslendim de duyan mı oldu?
Çeşmde yaş tükendi;
Ağladım, yakardım da gelen mi oldu?
Kuru bir kabuk gibi savruldum,
Elimi uzattım da tutan mı oldu?
Bu alemden göçüp gideceğim bir gün,
Sırtımı döndüm de "gitme" diyen mi oldu?
Bu gökler ne zamandır böyle bulutlu
Yoksa gözlerimde mi sadece bu damlalar
Bu seher yelleri ne kadardır böyle sert eser,
Güzelim kırmızı yaprakları serer yerlere
Güneş ve ay nicedir at koşturur?
Mevsimler, yıllar geçer öylesine
Uzaklaşır mı o kara günler
Yıllar eskitir mi acıları
Unutulur mu kaderdeki kesikler
Ne yapmalı ki iyileşsin
Derin karanlıklar içinde çırpınan çaresiz bendeniz
Ne yapmalı ki unutsun bu kederli gönül
Çaresiz beklemeli, fırtınalarla savrulmalı mı
Hayat bir trajedi sahnesiydi. Bizler de oynayacak başka rolü olmayan zavallılar. Perdeler indiğinde ve başkalarına vuran bizi karanlıkta bırakan spotlar söndüğünde elimizde başka hiçbir şey kalmaz. Hiçliğin kıyılarında dolanırız. Çünkü bizler bu sahnede sadece figüranlarız, öylesine birileriyiz. Serin serin esip geçecek rüzgarlarız biz. Dalında güzel, ömrü kısa ve düşünce kenara süpürülen kuru yapraklarız..
Bir bulantı içinde kıvranır, çırpınır
Zanneder ki ciğerlere dolunca mis hava
Uçar kaybolur kara bulutlar
Karanlık kuyu kabusları kaçışır
Bir meczup ki lakırdar durur çenesi
Medet ummaz kimseden
Çünkü Ne adem anlar meczubu
Ne de meczup ademi
Sırtında taşır arzı Atlas misali
Anlatır derdini de
Ne güneş görür meczubu,
Ne Ay işitir halini