Var gücümüzle gerçeğe ermenin en kestirme yolu gerçek bir sevgidir bence. Gerçeğin içinde yaşayan yanlış bir yolda olabilir mi? Sanmam.
Ama neye benzetsem aşık olma durumunun yarattığı o kendine özgü duyguyu ve bilinci? İnsan hayatta gerçekten aşık oldu mu yeni bir kıta keşfetmiş gibi oluyor.
"Hayır, hiçbir zaman!" Ne denir buna? Ben "Gene sevmelisin," dedim. Bakalım sonunda kim üstün gelecek. Tanrı bilir, ben şunu biliyorum ki "that I had better stick to my faith." (İnancımdan saşmamalıyım.)
Ama bir söz var, belki bilirsin: " İnsan sevmeli, sonra sevgisinden kopmalı ve yeni baştan sevmeli!"
"Sen de yeni baştan sev, sevdiğim, sevdiceğim sevgilim!"