Görkemli bir ilk baharın ve en soğuk bir zaman diliminde yazıyorum . Uzun zaman oldu yazmayalı biraz hüzün kokuyor , biraz çaresiz seziyor , birazda eksiklik yaşıyor. Tahammülü yok beklemekte başka bi yere gideceği. Evinin çatısında bir hüzün . Bahçesinde ise solmuş 🥀 nergisler . Ne fayda eksik olan yaşam , ne fayda olan sevgi . Sevgi filimde gördüğümüz sevipte kavuşamayanlar gibi mi? Hep aynı senaryo bazen bizde kendimizi o senaryonun içinde buluyoruz ve özeniyoruz. Ah bizler bitmeyen bu eksiklerimiz . Ne Leyla gibi nede mecnun gibi oluruz . Klasik sevgi modu. Kendimizi hep ikinci plana atıp duruyoruz. Harbi nerde değerim , harbi nerede zamanım nerede varlığım . Varlığın aslında unutulmuş ve nasırlaşmış bir yerde ; kalpte nefeste , Özlem’de yaşamakta . Ararsan senindir , aramasan mahkumundur . Seçme seçilme hakında değilsin seçilmiş bir insansın hemde parmakla gösterilen bir yerde , gözde kalpte ve sevgide ..