Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum.
Huzursuzluğa, endişeye, gerilime, üzüntüye -tüm korku hallerine- cok fazla gelecekte bulunmak ve yeterince anda mevcut olmamak neden olur.
Suçluluk duygusu, içerleme, yakınma, acı, üzüntü, burukluk ve tüm bağışlamama hallerine cok fazla geçmişte bulunmak ve yeterince şimdiki anda mevcut olmamak neden olur.