ℓυиα
@flowerofren
Yaratan ve yok eden odur, sevgi mucizeleri yaratabilir ama hiç kimse onun kadar yaralayamaz.
Reklam
Paradoksal mantığın görüşüne göre önemli olan düşünce değil eylemdir.
Çocuk sevgisi, "seviyorum çünkü seviliyorum" ilkesine dayanır. Büyüklerin sevgisinin ilkesi, "seviliyorum çünkü seviyorum"dur. Olgunlaşmamış sevgi "seni seviyorum çünkü sana gereksinimim var" der. Olgunlaşmış sevginin söylediği ise sana gereksinimim var çünkü seni seviyorumdur"dur.
Böylesi bir düzenin ağına düşen kişi, insan olduğunu, tek bir birey olduğunu nasıl hatırlar? Düş kırıklığıyla, üzüntüyle, sevgi özlemiyle, hiçlik ve ayrı olma korkusuyla doluyken, dünyaya bir kere gelindiğini nasıl aklına getirebilir?
Aslında birbirleri için o yanıp tutuşmalar, deli divane olmalar, daha önceki yalnızlıklarının derecesini gösteren bir kanıtken, sevgilerinin büyüklüğünün ölçüsüymüş gibi kabul ederler.
Reklam