Çok zor zamanlarım oldu. Kaç gece sabahı zor ettim kaç kere gece yarısı uyanıp saatlerce duvarları izledim hatırlamıyorum . Günlerce uyku uyuyamadım. Kaç defa üstesinden gelirim dediğim şeylerin altında ezildim hatırlamıyorum. Bütün bu zor zamanlar unutulur gider ama bazı şeyler unutulmuyor. Ben en çok ihtiyaç duyduğum anda bana sırt çevrilmesini unutamıyorum . Verdiğim değerin , gösterdiğim sevginin , anlayışın , emeklerimin , bana ne yapılırsa yapılsın ihtiyacı olanın her zaman yanında oluşumun görmezden gelinmesini unutamıyorum. Kapım sana her zaman açık dediğim insanların zor zamanımda çaldığım kapıları yüzüme kapatışlarını unutamıyorum. Onca sevgiye ve verdiğim değere rağmen onların gözünde zerre değerimin olmadığını bana iliklerime kadar hissettirmelerini unutamıyorum . Sürekli alttan alıp yaptığı yanlışları görmezden geldiğim , beni bilerek veya bilmeyerek kırsa bile yine de her koşulda yanında olup yeri geldiğinde kendisine olan sevgimi her şeyden üstün tutarak gururumu ayaklar altına aldığım , kendime bile iyi gelmezken iyi gelmeye çalıştığım insanların beni anlayışsız , nankör , bencil hatta iğrenç biri olmakla suçlamasını kaldıramıyorum . Bana hissettirdiklerinizi unutamıyorum .