Bunalırsın, üzülürsün, bunları dile getirebilirsin. Birtakım yalnızlıklara da girebilirsin, işaret vermeye çalışırsın, yanı bunları giderebilirsin; ama acı insanın sadece kendisine aittir, anlıyor musun?
Duygular hatırlanmak ister, engel olamaz buna insan. Daha çok müzik dinlerken yaparız bunu, en acıklı şarkının en vurucu nakaratında dalarız hatıralara, içimizdeki okyanusun derinliklerinde kayboluruz. Zihnimizden geçer tüm film kareleri, anılar
Babam başka biri olmamı istedi, annem bambaşka biri, çevrem daha başka. Benliğimi zaten bu süreçte yitirdiğimi yavaş yavaş anlıyorum, kendim olamıyordum. Buna hiç fırsat yoktu. Kimse bana hayallerimi sormadı, kimse içimdekileri bilmedi. Hep daha iyilerini, hep biz olmayanları seçtik. Severken, çalışırken, düşünürken. Şimdi daha fazlasını istiyoruz, neden?
İstiyoruz, çünkü bizi buna alıştırdılar. Fazla olana, en güçlü olana. Okullar, dershaneler, kurumlar, seminerler, hırs dolu arkadaşlarımız, çirkef toplum. Size sizi anlatmak varken, sizi hep başka biri yaptılar. Ama hayat bu değildi, hayat yetinmeyi bilmeliydi. Her insan sınırlarını aşabilir, ama aşabildiğini aşamaz. Kendi sınırımızda kalmalıydık. Beceremedik, bize gelen de gitti. Bizimle giden de bitti.