Yaşam haklarımız hiç yok mu? Arzu makineleri hala çalışıyor; uyuyabiliyoruz, yemeğimizi yiyoruz, sokaktan geçenleri seyredebiliyoruz ama hayallerimize artık sözümüz geçmiyor ya da artık hayallerin kendine olsun hükmü geçmiyor.
Sessizliğe uyum sağladığın sürece alıkonulduğun karantinada manavdan turfanda meyveler alabiliyorsun, şakalar yapabiliyorsun.
Ama hepimiz biliyoruz: Hayallerimiz beynimizdeki kafeslerinde havasızlıktan ölürken hâlâ sağlıklı yaşam haberleri okuyoruz.