Birdenbire sert, asabi bir çıkışla, "Namussuzlar" diyorum, "Beni Fakülteden atmışlar." Atsız irkiliyor:
- Ne? Fakülteden mi?
- Evet...
Bir anda çehresi değişiyor. Korkunç bir sükût. Yine ilk evvel kendini toplayan Atsız oldu:
- Aldırma diye söze başladı. Bir Arap subaya selam vermediğim için beni de Harbiye'den atmışlardı. Edebiyat Fakültesine girdim, tahsilimi orada tamamladım.
Yeniden başlarsın...
"Bu dünya iki adama az" diyen Yavuz Sultan Selim'in varisi idim. Bende bir imparatorluk ruhu vardı. Hâlâ da var. Küçültmeye katiyen gelemiyordum. Başka milletlerin üstünlüğüne tahammülüm yok. Hele Türk milleti için "geri kalmış millet" denildi mi, çileden çıkıyorum. Realite, realite! Realite ne olursa olsun ben böyleyim. İşte bu da bir realite.