ona gerçek hikayeler yazmak istediğimi söylüyorum, ama bir an geliyor, hikaye gerçekliği yüzünden katlanılmaz oluyor, bunun üzerine hikâyeyi değiştirmek zorunda kalıyorum. kendi hikayemi anlatmak istediğimi söylüyorum ona; ama yapamıyorum, cesaretim yok, hikayem çok canımı acıtıyor. bunun üzerine her şeyi güzelleştiriyorum, olayları oldukları gibi değil, olmasını istediğim gibi anlatıyorum.
kadın: "evet. en hüzünlü kitaplardan bile daha hüzünlü hayatlar vardır."
bir adam: "sen kapa çeneni. kadınlar savaşta bir sey görmediler"
kadın: "görmediler mi? salak! bütün yük, keder bizde: çocukların beslenmesi, yaralıların bakımı. savaş bitince siz hepiniz kahraman oluyorsunuz. ölünce kahraman, gazi olunca kahraman, malûl olunca kahraman. bu yüzden savaşı siz erkekler yarattınız. sizin savaşınız bu. siz istediniz, dövüşün öyleyse, kıçımın kahramanları!"