İrem Cemre Yazgeç
@frezyabooks
Her zamankinden daha özenliydi; akşamdan beri kırışmamış gömleği, iki üç açık düğmesi, saçı, sakalı, bakışı, güzel gözleri, tek kötü laf duymadığı dili, Hasret'in kuru topraklarında görülmemiş çiçekler açtıran sevgisi, şefkati...
En çok da sabrı. Hasret'in dikenlerine katlanan, zehri bol laflarını dinleyen, yüz çevirişlerini yutan sabrı. Belki de tüm bunların altındaki Hasret'i görüp ondan vazgeçmeyen Hamza'nın sabrı.
"İyi katlandın bana, biliyor musun?" dedi Hamza'nın gözlerine bakarken, bir parça çekingenlik de vardı hâlinde. "İçimden hep diyordum ki ben bu adamı itiyorum ama giderse arkasından oturur ağlarım."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Parmağının tersiyle Hasret'in alnına dökülen kırmızı oyalara dokundu. "İmtihanımı verdim, yüzüğünü taktım."
Güldü Hasret. Ne dese, nasıl dese, bilemedi. İçinden ağlamak geldi biraz ama bu mutlu güne yakışmazdı. Gülümsedi gözleri hafif dolmuşken, elini kaldırıp kırmızı kurdeleli yüzüğünü gösterdi Hamza'ya. "Ben de taktım."
Adamın elini tutup yüzüğüne yakın bir yerden öpmesiyle tutundu göğsüne, gülmeye çalışarak şakaya vurdu işi. "Ben seni görünce demiştim ama. Kesin aklımı çelecek, ben de buna varacağım, dedim."
"Hamza..."
"Söyle, Hasret'im."
Yutkundu Hasret, kendini biraz geri çekip baktı adamın yüzüne.
Belki biraz ağlamaklı, belki biraz duygulu bir bakıştı. Hasret şu güne kadar Hamza'ya hiç böyle bakmamıştı. Yutkundu genç kız, parmak uçlarını Hamza'nın yanağına değdirdi korkakça.
"Ben de seni almazsam gözüm açık giderim."
"Kıskanmışsın da ona gülüyorum."
"Kıskanmadım." Başını kaldırıp gözlerine baktı Hamza'nın. "Gönül, Hamzayı seviyor; dokuz çocuğu olsa yine alır, diyorlar." Aynısını bir adam kendisi için dese ortalığı yakıp yıkmasını iyi bilirdi. Ama söylemedi, konu dağılıyordu.
"Hamza kimi seviyor, onu da diyorlar mı?"
"Demiyorlar."
"Yarın söylerim o hâlde, derler."
"Ne diyecekler?"
"Hamza, Hasret'i seviyor; başkasına da bakmaz diyecekler."
"Hasret."
"Hım?"
Süt dökmüş kedi gibi mırıl mırıl konuşan genç kıza güldü Hamza, dudaklarından yine öpmek istedi. Hep öpmek isterdi. "Ben sensiz yapamam bundan gayrı. Eğer rızan olacaksa kısa zamanda evlenmek isterim seninle. Hiç beklemeden."
Biraz durdu Hasret. Hamza da dediği lafın yanıtını bekledi yüreği hızla atarken. Sonunda genç kız da az öncekinden daha kısık bir sesle konuştu.
"Ben de isterim..."
"O zaman Hasret... Yarın misafirin var, hazırlığını yap."