"Mesajları okumana gerek kalmadı," dedi. "Çünkü orada yazdığım her satırı şu an bu koridorda, senin karşında dururken anlıyorum. Bunca zaman hep bir yerlere yetişmeye, bir şeyler başarmaya çalıştım. Ama vardığım hiçbir yer bana bu huzuru vermedi."
Biraz daha eğildi ama gözleri bu kez doğrudan bana hitap ediyordu. "Bunca zaman nereye gittiğimi bilmeden yürümüşüm," dedi. "Ama şimdi anlıyorum..."
Derin bir nefes alıp gülümsedi.
"Ben yolumu buldum."