Ben sizi ne zaman affetsem zihnimde,
beliriyorsunuz küfürlerinizle.
Ne zaman yazmaya çalışsam ucu kırılıyor kalemimin,
Ulaştırmıyor dalgalar beni size,
Hayallerim dahi yanaşmıyor yakınınıza, yörenize.
Kırmızı dallarında eflatun çiçekler açan bir ağaç var bahçenizde,
Mevsimsiz dökülüyor beni görünce,
Bir çiçek kendini atıyor bana,
Bir çiçek bana kendini atıyor,
Bir duygu beni çekiyor,
Birileri göz ucuyla bakıyor,
Eflatun renklerin içinden başını kaldırıp bana bakıyor.
Kapatıp çıktım mı kapıyı,
Arkamdan haşin bir rüzgar esiyor,
Evim beni size uğurluyor.
Ben peşimde sayısız ölüm ile kapınızda buluyorum kendime…