Asaf Hâlet Çelebi
Bilmemek bilmekten iyidir
Düşünmeden yaşayalım
mâra
Günü ve saatleri ne yapacaksın
Senelerin bile ehemmiyeti yoktur.
Bilelim
Senden kaçsam da bekliyorum seni. Belki özlüyorum bile, bir tık. Belki karşıma çıktın bile… Velhasıl seni bekliyorum. Sana da oluyor mu sahi? O kadar yoksun ki yokluğun koskoca bir yer kaplıyor bende. Seni tasavvur ettikçe Allah’ı anıyorum sanki. Anıyor ve arıyorum.
Bizi henüz ruhlarımız varken, henüz aşkımızı haykıracak dağları, taşları yaratmadan; henüz gülleri, hatta incir çekirdeğini bile yaratmadan önce ruhlarımızı yaratan Allah’a inanmamayı reddediyor fikrim. Belki cahilliğimdendir, açıklaması kolay; belki de yanlış şeyler söylüyorum. Ama her sonuç beni O’na inanmaya, güvenmeye çıkarıyor işte.
Taa o Bezm-i Elest gününden bu yana gelen tanışıklığımızı zayi etmek düşüncesi dahi mahvederken beni, sen neler yapıyorsun acaba? Düşünüyor musun mesela, benim gibi? Düşün; düşün ki bilelim birbirimizi.