Tanrı, kötülüğe geçit vermeyen bir özgürlük yaratabileceğine göre (özgür ve günah işlemeyeceğinden emin azizlerin durumunu düşünün), kötülüğü istediği sonucu çıkıyor. Ama kötülük onu incitiyor. Demek ki, bayağı bir mazoşizm durumu bu.
Açık konuşalım. Cesare Pavese karşına çıksa, seninle konuşsa, seninle dostluk kurmaya kalksa onu çekilmez bir insan bulmayacağından emin misin?
Ona güvenebileceğini, onunla bir akşam çıkıp eğlenmek isteyeceğini sanıyor musun?