Fatmagül mutlu
@ftmglmutlu
Şu anda okuduğu kitap
Herkesin kendisini akıllı sandığı bir dünyada herkes acı çekmeye ve çektirmeye mahkûmdu tabii. Birimizin diğerine, diğerinin öbürüne, öbürünün ötekisine üstün gelme gayretinin altında acılarımız vardı. Acı bizi besliyordu. Bazılarımızı insan yapıyordu, bazılarımızı canavar.
Acının doğurduğu bir canavar, yine acının doğurduğu bir insana galip gelemezdi.
Acıyı reddetme, acıyı bastırma, acıyı görmezden gelme... Oysa acılarımızı anlamalı ve dersler çıkartmalıydık.
Bizi acılarımız öldürecekti. Sahip çıkamadığımız duygularımız ve düşüncelerimiz hançerleyecekti. Yakıp kül edeceklerdi. Neye sırt döndüysek, o sırtımızdan vuracaktı. İşte bu yüzden insan sevdiklerinin arkasından değil, yanında yürümeliydi.
Acı, süreye yayılmış bir gerçekken, mutluluk kısıtlı bir vakitte.