Kendi kendimi aldatmanın alemi var mıydı? Neydi bütün bunların nedeni? Güneşin ısıtmaya başlaması, gün doğarken ufkun kızarması mı? Bu muydu nedeni? Avluda olmadık şey yokken içeri dalan o tatlı kokular neydi! Galiba hayaldi bütün bunlar! İnsan bazen kendi duygularını anlayamıyor, saçmalıyor. Aşırı, budalaca bir yürek coşkunluğudur bunun tek nedeni.
Her nereye gidersem gideyim karşımda hep kendime buldum. Eksikler olduğu gibi kaldı. Aynı eksik parçalar asla doyuramayacağım bir açlıkla üstüme geliyordu. Galiba beni tanımlayan şeyler bu noksanlıkların ta kendisiydi.
Hayatımın dönüp sadece bir gününü bile geçirmek istediğim hiçbir dönemi yok, bu bence zaferdir. Üzerinde üç saat düşünüp verdiğim bir karar, geçmişimde dönmek istediğim bir gün yok, iyi ki. Yıllarca her masada geçmişin özlemini taşıyan bi adam rolüne bürünerek herkesi kandırdım galiba, Ben herkesi ve her zamanı unuttum, alt ettim, affettim
Annelerimiz bizi iyi yetiştirmiş ama biraz fazla saf yetiştirmiş. Bazen düşünüyorum da, yanlış yapmışlar galiba. Meslek hayatına girince gözüm açıldı mesela. Millet doğuştan "anasının gözü", biz sonradan öğrenip bir de bunlarla mücadele etmeye çalışıyoruz.