Ölüm en ağır şekilde yürüyor birilerinin üzerine. Kimisi susuzlukla, kimisi açlıkla, kimisi de eşit konumda olduğunu sandığı insanların attığı bombalarla..
Kıtadan kıtaya değişiyor ölümün şekli ve rengi de..
Arkadaşlarım geçmiş olsuna gelmişti. Çocuk da vardı küçük. Bir an sarsılmaya başladı bina. Ameliyatlı olduğum için çok hareket edemiyorum. Ani hareketle bir yerlere tutunduk. Hepimiz korku içinde bekledik. O an cidden öleceğimizi düşündüm. Ani durumlarda şok yaşayan biri de olduğum için olayı kavrayamadim. Arkadaşlarım dışarı çıkalım falan derken dışarıda buldum kendimi. Gözlerimden yaşlar boşandı. Ve en çok şunu düşündüm insanın ölümü düşünürken bu denli yalnız hissetmesi öyle acı bir şeymiş ki. O an ölürsem ben ya da bir başkası ve ailem , aileler kimse belki birbirini bulamayacak. Hepimiz soğuk bir nefes gibi ölümü hissettik bugün. Hepimiz başka bir halde. Umarım bir daha yaşamayız..