Dağları devirir içimdeki öfke Neden hâlâ sakinim anlamış değilim Ben artık kırmak istiyorum, bağırmak, İçimdeki öfke yok olana kadar haykırmak Ayaklarımı yere vurarak, avuçlarımı sıkarak Her zerremi bin bir parçaya dağıtarak En başından toplamak istiyorum kendimi Neyi bekliyorum bilmiyorum Ya öfkemin insanı değilim Ya da üzerimde sonbahar yorgunluğu...
Murat Ali Ersan