Hayatın zorluğuna dayanabilmenin tek çaresi çocuklukta ebeveynden çok sevgi görmektir. Babamın bana verdiği o abartılı sevgi olmasaydı ben çok daha az mutlu biri olurdum.
Aramızda geçen en kötü şeyler, birimiz ya da ikimiz birden çaresizliğe kapıldığında ya da köşeye sıkıştığında yaşandı her zaman. Çaresizliğin olmadığı bir yerde buluşsaydık güvende hisseder miydik yoksa içine adımımızı atar atmaz o yer birdenbire çaresizlikle mi dolardı? 
Bir kadın çocuk doğuruyor ve kollarına verilen, ona bağımlı, onun bakımına muhtaç bu çaresiz yaratıkla nasıl başa çıkacağını bilemiyor. Kendi kendinle bile başa çıkamazken çocukla nasıl başa çıkacaksın ?Çocuk yük oluveriyor, çocuk imkansız bir zorluk oluveriyor, bir zamanlar olduğun çocuğu bile taşıyamazken bu yükü, bu çocuğu nasıl taşırsın, hepimizin içinde yaşayan o çocuk nasıl taşınır?