İstemediğim halde gidişlerin gördüğüm insalar oldu. Bazılarını toprak aldı bir şey yapamadım hatta korkudan yanlarına bile gidemedim, bazılarını mesafeler aldı çok çabaladım gitmesinler diye sevgime, bize yazık olmasın diye çok çabaladım ama onlarda gitti, bazılarını başka insanlar aldı, yaptıklarımı, sevgimi, hislerimi hiçe sayıp onlara gittiler.
Hani insanlar birine teselli verirken "bunların hepsi geçer geçmeyecek şeyler değil" diyorlar ya hah işte bunlar geçmiyor. Ne olursa olsun hayatına yeni birini alsan dahi hep gidenlerden izler kalıyor.
Birinin sana ettiği iltifat, birinin sana attığı bakış, belki bir fotoğraf, onun uğruna dökülmüş göz yaşı, toprağının kokusu söylenen tek kelime. Bunların hepsi insanın içinde ukte kalıyor,ona benzeyen birini görünce gözlerinin dolması yada ne biliyim, onun adını taşıyan başka biri seni bulduğun ortamdan soyutlabiliyor. Velhasıl kelam hayatında, hayatımda, hayatımızda çok kaybettiklerimiz oldu isteyerek veya istemeyerek biz onlarda takılı kaldık onlar başkasında.
Yanlış anlama bu tekrar sevmeyeceğim anlamına gelmez seversin çok güzel seversin , sadece gece kafanı yastığa koyduğunda aklına gelirler bazen, için acır, gözlerin dolar...