Bunları sana anlatmamın ne sana ne bana bir faydası var. İçim çok acıyor, kendime çok üzülüyorum başkası da benimle üzülünce her şey daha iyi olmuyor.
Her geçen gün kendimden bir şeyler kaybediyorum. Hayat gitgide daha zor hale geliyor. Keşke içimde sen varken herşey kolaylaşıyor diyebilsem ama kolaylaşmıyor. Her şey çok zor.
İçimdeki şüpheler hiç susmuyor. Bir gün sen olduğuna inansam ikinci gün olmadığını düşünüyorum. İçimdeki şüpheler beynimi kemirmeye başlıyor. Sende benim vefasız hatta nankör olduğumu düşünüyorsun. Mıh gibi çakılıp kaldım içimdeki şüpheler yüzünden . Yıllar geçiyor yaşlanıyoruz. Gelemiyorum. Çürüyorum burda.
Hiç anlamadım. Niye hep başka hesaplardan yazıp anlamamı beklediğini hiç anlamadım. Sen misin başka birine mi inanıyorum ben hep korktum. Hep. Ve bu arada kalmışlık beni çok yıprattı. Çünkü elimde kalan tek şey gururumdu. O yüzden artık anlatmak istemiyorum. Hangi düşünce sana ait anlayamıyorum ve çok üzülüyorum.