Mavinin en koyu tonuna bürünen gökyüzü bize aslında şunu hatırlatır. En çok sessizken duyulur *yüreğinin* ritmi.Ve belkide en samimi dualar, en sahici gözyaşları hep bu sessizliğin korumasında saklıdır. Çünkü gece, kimsenin bizi izlemediği, sadece kendi iç dünyamızın aynasında kendimize baktığımız, o eşsiz limandır.
Geceye bir not bırakmak gerekirse; sessizlik bir yokluk değil, çok derin bir varlıktır, duymasını bilene.