Bazen bir sahne, bir veda, sadece ekrandaki bir hikayeyi değil; insanın kendi içindeki derin, sessiz ve isimsiz sızıları tetikliyormuş. Gassal’ın o son bölümü beni o kadar çok ağlattı, içimde öyle bir kapı açtı ki, acısı uykularıma bile sirayet etti. Gece boyu uykudan iç çekişlerle, yürek yanmasıyla uyanırken anladım; insan bazen hiç bilmediği, adını koyamadığı vedaların yasını tutuyormuş. Ruhun bir deşarjı, içsel bir yüzleşmeydi belki de... Kalbime dokunan, beni kendimle ağlatan o ağır geceye not olsun.