" Bazen üzüntüden kahrolmanın ne kadar gereksiz ve anlamsız olduğunu yıllar sonra anlıyor insan. "
Kişi gönül rahatlığıyla "Hayır" diyebildiği an bir sürü gereksiz sıkıntıdan salimen kurtulabilir. Huzur "Hayır" diyebilmekle doğru orantılı.
Savaş sana çok şey öğretir. Bunların ilki, duyu yetinin keskinleşmesi ve ateş atıldığı yerin yönünü tayin edebilmek için dikkat kesilebilmendir. Sanki bedenin, içinde pusula olan büyük bir kulağa dönüşmüş gibi dört yönü belirleyebilirsin. Ya da beş yön çünkü artık gökyüzü de sana ölüm getirebilecek yönlerden birisi olmuştur. İkincisi; bir miktar teslim olup ancak ölçüyle korku yaşamandır. Sadece yeteri kadar. Korkun bundan zerre miktarınca artacak olsa gereksiz yere evini terk edip gitmek zorunda kalırdın, oysa şehrin diğer yanında da bombardıman var. Yine aynı şekilde korkun, zaman içinde bedenini yok edinceye kadar yiyen habis bir hastalığa dönüşürdü. Yine korkun zerre miktarınca azalacak olsa bu sefer de merdivenlerden sığınaklara inmek veya balkon ve pencerelerden uzakta merdivenlerde oturmak konusunda aceleci davranamazsın. Füze seni böylece göz açıp kapayıncaya kadar öldürür. Çünkü bomba oturduğun caddeyi belki de yaşadığın evi hedef almıştır...
Kendini bilmekle gereksiz övünmek aynı şey değil;Alıntı
Mahmut Kaşgârî, Divan-ı Lûgat’ın Türk maddesinde, Türkleri kısaca tanımlıyor; diyor ki, Türk’te övünme yoktur. Türk, büyük kahramanlıklar ve fedakârlıklar yaptığı zaman, bir olağanüstülük yaptığından habersiz gibi görünür.
