🗓️ 28.09.2025
Bugün saat 9’da uyandım. Pazar sabahı, kendime küçük bir keyif anı yaratmak için kahvemi demledim. Kahvenin kokusu güne güzel başlamamı sağladı. Bir süre sonra annemin evine uğradım, sonra yeniden kendi evime döndüm. Evde birkaç ütüm vardı, onları hallettim.
Ütünün buharıyla ev iyice ısınınca pencereyi açtım. Açmamla birlikte dışarıdan yükselen sesler kulağıma geldi. Bir düğün konvoyunun korna sesleri, alkışlar ve coşkuyla bağıran kalabalık… Sokak, mutluluğun sesleriyle dolmuştu. Ama çok kısa bir süre sonra bu seslerin arasına bir ambulans sireni karıştı. Mutlulukla acının, aynı cadde üzerinde birbirine çarpıştığı bir andı bu.
Bugün bana şunu düşündürdü: Hayat bir anda değişebiliyor. Bir köşede kahkahalar yükselirken, diğer köşede gözyaşları süzülüyor. İkisi de aynı anda, aynı şehirde, aynı sokakta yaşanıyor. Belki de bizlere düşen, o anın değerini bilmek ve elimizden geldiğince hem sevince hem acıya kalbimizi açık tutmak.