G✿
@gigiscolors
okuyacağım kitapların kaybolmasını istemediğim için burada olacağım ⋆｡˚☽｡⋆
Şu anda okuduğu kitap
Okuması çok zordu.
Öylesine değil, gerçekten, yazarın çok ağır şeyleri çok olağan anlatış şeklinden mi bilmem birçok kez normal bir şekilde okurken anlık şokla kitabı kapatıp göğsüme bastırdığım oldu.
Şu an psikoloji alanında çalıştığımdan belki de ben olaylarla bağ kurup yıpranmak yerine onları olduğu gibi kabul edip daha çok Jude’un ve arkadaşlarının ilerleyişine odaklandım -Jude'un suçlu değilken özür dilediği her bir şey için kalbimin en başından tekrar kırılmasını engelleyemeden tabii-.
Ama eminim ki 18 yaşındaki toy halim okumuş olsa belki de günlerce, haftalarca kendine gelemezdi.
Bazen asıl yazımdan mı yoksa çeviriden mi bilmiyorum ama olayların rapor okuyormuşuz gibi yazıldığını hissettim bu benim için eksiydi, zaman zaman yavanlaşan bir dili vardı ama zengin karakterleri sayesinde alttan alabildim.
Olanları art arda okuduğunuz zaman “bu kadar acı bir arada olur mu, bu kadar şey böyle tek bir kişinin başına gelir mi?” diye yadırgayabilirsiniz, sorgulayabilirsiniz kurguyu, haklısınız da.
Kitapta bir cümle var, 646. sayfada; “Ama o senin takdir etmeni değil, olduğu gibi görmeni istiyor. Yaşadığının, her ne kadar akla sığmıyorsa da, bir hayat olduğunu söylemeni istiyor.” diye.
Bence tüm kitabı özetleyen cümle buydu.
Bu kadar tetikleyici unsur barındıran bir kitabı kimseye önereceğimi düşünmüyorum ama eğer merak edip okumak isterseniz bu cümleyi dikkate alın lütfen.
Eğer bu bilinçle başlar ve bitirirseniz, benim gibi dört adamı ve onları çevreleyen herkesi de eminim korumak istediğiniz aileniz gibi sevecek, zorlandıkları anları da içtenlikle paylaşacaksınız.
Hayatınızın hangi döneminde olduğuna göre değişebilecek belki ama mutlaka bir şeyler hissedeceksiniz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Once upon a broken heart sayesinde kendimi burada buldum aslında ama iyi ki de buldum diyebildiğim için çok mutluyum. ACFTL bir final kitabı olarak beklentimin altında kalsa da caravalın finali beni resmen aldı götürdü. Hele son 100 sayfa sanırım nefes bile almadan okudum.
Her sayfada kendini başka bir mekanda, başka bir olayda bulmak ve bir sayfada bile hikayenin tüm yönünün değişmesi bence bu seriyi asıl güzelleştiren. Stephanie gerçekten kalemi sihirli biri çünkü cümlelerini okurken (bazen abartıya kaçtığını kabul ediyorum tabii) kendinizi gerçekten siz istemeseniz bile o büyülü dünyada, ışıltılı elbiselerin içinde, peri masalından fırlamış iyi ve kötünün karıştığı karakterlerin kollarında bulmaktan kaçamıyorsunuz ve ben bu hissi çok sevdim.
Bir de Jacks ve Tella'nın hikayesini bilmek Jacks'in Eva karşısındaki bazı davranışlarını daha iyi anlamamı sağladı. Özellikle gerçek lanetini bile bilmeden umutsuzca onu hiç sevmeyecek birinin hayatının aşkı olmasını isteyişinin çaresizliği ve kederi.. Hiçbir villain karakter bana Jacks gibi hissettirmedi daha önce sanırım, kalbim onun için çok kırık. Ayrıca Jacksin Tella'yla olan sahnelerinden sonra Stephanie Eva'ya hak ettiği Jacksi aslında hiç vermemiş diye düşünmeden edemedim..
Caraval tüm eksikleri ve karmaşasıyla dolu dolu bir evrendi kısacası, kızlarımız ne kadar aşıksa o kadar cesurdu, başarısız olsalar da kendi hikayelerinin kahramanı olabilmeleri için hep bir planları vardı ve iki kardeşi neeee güzel yola getirdiler. Peri masallarına hayran biri olarak çokça özleyeceğim<3
Bana fantastik kitapları okumaya neden bu kadar ara vermişim diye sorgulatan, sihirli bir dünyada kaybolmama sebep olup kalbimi pır pır attıran o kitap..
Öncelikle ilk kitaptan sonra çok büyük bir beklentim olmayarak başlamıştım. Yazarın betimlemelerine hayran kalsam da ilk kitap olaylar açısından çok daha boşluklu ve bence bu kitaba göre daha durağandı. Mesela ilk kitapta vampirlere hiç anlam verememiştim ve çok yama durduğunu düşünmüştüm ama bu kitapta her şeye o kadar güzel bağlandı ve oturdu ki.
Jacks ve Evangeline.. Ahhh alev alevler. Belirsizlikleri, inatları ve ısrarla aksi yönlere gitmeleri zaman zaman of çektiriyordu ama düşününce aralarındaki şeyi kabul etmemelerine rağmen birbirlerine kapılıp durmaları onları en çekici yapan şeylerden biriydi. Başlarından geçen onca şeye rağmen birbirlerine basitçe açılıp kabul etmeleri saçma olurdu asıl gibi geldi çünkü evet aralarındaki şey ÇOK heyecan verici fakat onların dışında da kocaman bir dünya ve olaylar dizini var kitapta, ki bunların neredeyse hepsi onların birlikte olmalarına karşı.
Bir de, Jacks'in tuhaf çekiciliğine ayrıca değinmek istiyorum ya. Her 'little fox' dediğinde derin bir iç çekesim geliyordu resmen. Evangeline'e karşı hissettiği şeyleri onun açısından daha açık görebilmek istiyor insan. Davranışları son bölümlere kadar hep çok cesurdu evet ama gerçekten ne istediği ne hissettiğini daha uzun uzun daha etraflı vallahi sayfa sayfa okumak istiyorum.
Hele o sondan sonra..
“Since then, every girl I’ve kissed has died, except for one. And you are not that girl." demiştik ama, “There is nothing of equal value to me.” ile bitirdik.. YANİ NE DİYEBİLİRİM Kİ MAHVOLDUK.
3. kitabı sabırsızlıkla bekliyorum, umarım onlara karşı olan herkese ve her şeye, tüm büyülere, lanetlere ve kadere rağmen mutlu
Öncelikle söylemek isterim ki bana umut aşılayacak bir kitap olmadığını bilerek başladım çünkü bir savaşın ortasında süren bir aşkın getireceği sonuçları tahmin edebiliyordum..
Kusursuz bir akışa sahip değildi bence, zaman zaman çok hızlı giden ve yarım kalmış hissettiren bölümleri oldu belki de zaman atlamalarının çok yoğun olmasındandı fakat kahramanlarımızın arasındaki derin bağı yine de hissetmeme engel olmadı. Zaten mitolojik, tanrılar ve ölümlüler arasında geçen hikayeler beni her zaman kendine çekmiştir, üstüne yazarın bunları kullanım şekli kitabı alıp götürmüştü.
Aşkı cinsiyetlere sığdırmaya çalışmaktan vazgeçebildiğinizde okuyun Akhilleus ve Patroklos'un hikayesini, çünkü ancak o zaman birbirlerini kazandıklarındaki mutluluklarını ve kaybettiklerindeki acılarını hissedebilirsiniz.
Yaşadığımız her an.. bir çeşit dönemeçtir.1000Kitap
Bazı kitapların karşımıza çıkması için doğru zamanları olduğuna inanıyorum. Bu kitapla karşılaştığım zaman da bence böyle anlardan biriydi..
Diğer okurların beklentilerini karşılayıp karşılamamasından bağımsız olarak, ben bu kitabı okurken kendi hayatımdan, hislerimden ve çok sık yaşadığım kaybolmuşluk hissinden sayısız parçalar buldum ve sanırım bu daha en başlarından bir bağ kurmama sebep oldu. Zaten insanların kitapları seçtiği kadar onlar da insanları seçmiyor mu? Sanırım bu kitapta yaşadığım böyle bir şeydi.
İlk başladığımda biraz duraksamak zorunda kaldım hatta, Nora'nın hislerini bu kadar iyi anlıyor ve onu kendime benzetiyor olmam biraz yormuştu beni. Belki de bu yüzden kitap ilerledikçe daha çok içine çekti ve çok daha iyi hissettirmeye başladı.
Nora yeni hayatları deneyimledikçe 'sonunda öz yaşamında da değerli olan bir şeyler görebilecek mi?' diye bekledim. Onun adına sorgularken kendimi de sorguluyormuşum meğersem, kitap bitip de boşluğa baktığımda anladım. Çünkü Nora'ya sayısız şans verilmiş olmasına rağmen benim, bizlerin sadece tek bir şansımız var.
Bir kitabı ne kadar sevip beğeneceğiniz tamamen ona nasıl baktığınız, ne zaman karşılaştığınız ve ne kadarını hissedebildiğinizle alakalı bana göre. Ben bu kitap ve Nora'yla vazgeçtiğim hayatımı geri istememi sağladığı bir dönemde tanıştım, yolculuğuna eşlik etmekten de acı tatlı, çok büyük keyif aldım.
Tüm dünyayı değiştirmeye gücümüz yetmeyebilir belki ama kendi dünyamızı değiştirebilmek için, hala yaşıyorken, yapabileceğimiz birçok şey var. "Çünkü hayat yalnızca yaptıklarımızdan değil yapmadıklarımızdan da oluşur. Ve yaşadığımız her an.. bir çeşit dönemeçtir."