Tarlalar verimliydi, ama yollarda aç adamlar dolaşıyordu. Ambarlar doluydu, ama yoksul çocukların hepsinde raşitizm vardı ve her taraflarında pellagra çıbanları çıkıyordu. Büyük şirketler açlık ile öfke arasında kıl kadar bir pay olduğunu bilmiyorlardı. Gündeliklere eklenmesi gereken para; gaza, silaha, hafiyelere, kara listelere ve talimlere harcanıyordu. Yollarda halk karıncalar gibi dolaşıp duruyor, iş ve ekmek arıyordu. Ve öfkesi gittikçe artmaya başlıyordu.