gün

gün
"Kız alışmıştı. Dünya üzerinde, öleceğini bildiği hâlde hayatta kalan bütün insanlar gibi..."
Yattığı hâlde bile kendi ağırlığını taşıyamayan bu vücut, uykudan ve bayılmadan daha dinlendirici bir sükûn banyosuna muhtaçtı. Onun en büyük yükü maddesi değildi. Çekemediği şeyler fena hatıralar ve korkulardı.
Reklam
Sevgiliyi görmek ümidinde, ölüyü diriltecek bir enerji kaynağı olduğunu, şimdi, yaşayarak anlıyordu.
Ne? Ebedilik. Bu, benim gözlerimin altında senin bakışındır.
Ben kaçmadım ki, kaçmanın taklidini yaptım. Vücudum kaçtı ve içim orada kaldı...
Reklam